ΚΑΗΜΕΝΕ ΜΟΥ… ©
«Στάσου, ξέχασα, πως την έλεγαν;», είπες στην μεγάλη παρέα όπου εγώ ήμουν κάπως απόμερα, όταν η κουβέντα ήρθε σε μένα, λες και ήμουν άγνωστή σου. Καημένε μου, σε λυπάμαι αφού έτσι δείχνεις πως ακόμη δεν έχω φύγει από την μνήμη σου. Πρόσεξε, θα σε καταλάβουν, πως άλλα λες και άλλα βλέπουν στην ταραχή ξαφνικά που φάνηκε στο πρόσωπό σου. Έκρυψα το γέλιο μου μην το δουν και σε καταλάβουν. «Αλήθεια, έχουν περάσει τόσα χρόνια, γιατί έπρεπε να με θυμάται;» ειρωνεύτηκα και εγώ με την σειρά μου προσπαθώντας να σε καλύψω. Λες καλέ μου και δεν είχα περάσει ποτέ από δίπλα σου, λες και δεν έκαιγε κάθε φορά η ματιά σου όταν με κοιτούσες λαίμαργα. Σκιά δεν ήμουν, αλλά ούτε όνειρο ήμουν όταν μου μιλούσες και μου ζητούσες να μείνω όπως ήμουν, ένα κορίτσι τόσο αγαθό, αφού δεν ήξερα τι είχες στο μυαλό σου εσύ, ο δήθεν ερωτευμένος μαζί μου. Λες καλέ μου πως ξέχασες πως με έλεγαν. Μα ούτε εγώ θέλω τώρα να τους πω και να σου θυμίσω πως μετά από χρόνια έσπασες τα τηλέφωνα να με δεις, να μου ζητήσεις συγν...