to_keimenologio

Είπα να σβήσω τα παλιά, να κλείσω σελίδες που κιτρίνισαν με τον πάροδο του χρόνου, αλλά, σαν τις άνοιξα και άρχισα να διαβάζω λέξεις , λυπήθηκα να χαθούν, μετάνιωσα. Είπα να κλάψω, έτσι για να ξεσπάσω, αλλά ,αναρωτήθηκα αμέσως αν άξιζε το κόπο και σταμάτησα αυτή μου την απόφαση. Είπα να σε ξεχάσω , να μην έρχεσαι στην σκέψη μου και βασανίζομαι με μερικά ερωτηματικά, αλλά , δεν τα κατάφερα και έμεινα ατελείωτες νύχτες ξάγρυπνη. Είπα να πάω έναν περίπατο κάποιο δειλινό , αλλά , όλοι οι δρόμοι θύμιζαν εσένα και κλείστηκα στους τέσσερις τοίχους μου πάλι και στην θλίψη μου. Είπα να καταστρέψω τα πάντα, να σπάσω, να ουρλιάξω, να μεθύσω, αλλά, πρόσεξα πως αυτό χρειαζόμουν , ένα ξέσπασμα , όχι λύπη, ξενύχτια, πόνο, θλίψη . Είπα πως η ζωή είναι ωραία , αξίζει να την ζήσω , αλλά, ήταν πια αργά, τα χρόνια είχαν αφήσει σημάδια στην ψυχή, στο σώμα. Έβαλα μουσική και χόρεψα νοερά μαζί σου νοσταλγώντας την νιότη μας και ότι ζήσαμε.

Μαίρη                                  ΜΟΥ ΛΕΣ       ©     Μ ου λες      πως είναι αλήθεια, πως με θες, πως με χρειάζεσαι, όμως εγώ   θέλω να είναι ένα ψέμα, να μην παρασυρθώ. Να   μείνω όπως έχω μάθει, όπως είμαι στην ρουτίνα μου,   την τρέλα μου, τα   νεύρα μου, τα γέλια και τις λύπες μου. Μου λες     πρέπει να σε πιστέψω, να δω τα αισθήματα που κρύβεις μέσα σου για μένα.   Όμως μου φτάνουν όλα αυτά τα δικά μου συναισθήματα, - είναι   τόσα πολλά - που δεν ξέρω πολλές φορές πώς να τα διαχειριστώ. Μου λες    Θέλεις να   καλύψεις τα κενά στην ζωή μου. Αλλά οι μέρες μου είναι γεμάτες, γέμισαν σιγά σιγά με την πάροδο του χρόνου, με πολλές   προσθέσεις που έγιναν πολλαπλασιασμοί. Αφαίρεση...

                                ΣΤΟ ΤΟΥΝΕΛ ΤΟΥ ΤΡΟΜΟΥ              ©   Ξ αφνικά σκοτάδι.   Απλώνω τα χέρια μου   προσπαθώντας   να εντοπίσω, να ακουμπήσω ένα   σταθερό σημείο,   μόνο έτσι μπορώ να προχωρήσω. Με τις   παλάμες μου, πιάνω τους κυρτούς τοίχους και κολλούν πάνω σε   υγρασία.   Ανατριχιάζω.   Ακουμπώ   τα χέρια   στο   πρόσωπο μου θέλοντας να σταματήσω   μια κραυγή τρόμου. Ο   τοίχος μπαίνει στα χείλη, στην γλώσσα μου. Η γεύση   είναι αλμυρή. Έχω   αναγούλα.   Τα πόδια μου λυγίζουν,   τρέμουν. Ακούω, τα δόντια του να κροταλίζουν.   Οι     ήχοι   των σιδερένιων αλυσίδων, μυρίζουν όπως το θυμίαμα, το καμένο φυτίλι του κεριού που τον...

  Η πάλη κάποιου που καταλαβαίνει στιγμές   στιγμές την κατάντια τη δική του και των γύρω του   λόγω των ναρκωτικών και μη έχοντας δύναμη να σωθεί                          παίρνει τις αποφάσεις του.     Άνθρωπος Εναντίον Του Εαυτού του                                              Μπροστά Στον Καθρέφτη           ©       Φαρμάκι στάζει η σκέψη μου αυτή στιγμή, για λίγο έχω καθαρό μυαλό και σου μιλώ εαυτέ μου. Πήρες απόφαση να πάρεις αυτά τα χάπια να δώσεις τέλος στη ζωή σου.   Έπαψες να ζεις   ηλίθιε. Στρατολόγησες όλες σου τις δυνάμεις να κατα...

  ΤΟ   ΠΑΛΙΟ ΚΟΜΠΟΛΟΪ             ©   Τις περισσότερες φορές το παλιό συναντάει το καινούριο και όλα μαζί αναβιώνουν χρόνια τώρα, είτε λάμψη, είτε θλίψη, από ιστορίες που χάθηκαν μα δεν ξεχάστηκαν. Πόσα δάκτυλα δεν χάιδεψαν θησαυρούς και η νοσταλγία επιστρέφει ψάχνοντας πολλές φορές τα ίδια ή πιο φρέσκα δάχτυλα για ένα άγγιγμα. Ανάκατα αμέτρητα και με συντροφιά το ένα με το άλλο καταχωνιασμένα ανυπομονούν. Μπαούλο από μεγάλο ταξίδι ήρθε και κλειδαριά ανοικτή περιμένει Πλάκες γραμμοφώνου ραγισμένες , η Ωραία του Πέραν με τις αρχικές σελίδες σκισμένες, ρολόι ξύλινο που χιλιάδες μάτια έβλεπαν όταν ο εισπράκτορας του τράμ το κούρδιζε, ένα λυχνάρι σκουριασμένο και κάπου εγώ, που η σκόνη με έκανε άχρωμο.   Έλαμπα σαν με χάιδευαν τα γέρικα χέρια πρώτα, μετά κάποια νεανικά που γέρασαν.   Το καταλάβαινα είχαν δύναμη και μετά μόνο απαλή αφή,   όμως δεν έχασα ούτε μια στιγμή από κανέναν το ενδιαφέρον για την διατήρησή μου. ...