ΚΑΗΜΕΝΕ ΜΟΥ… ©

 

ΤΟ  ΠΑΛΙΟ ΚΟΜΠΟΛΟΪ           ©

 

Τις περισσότερες φορές το παλιό συναντάει το καινούριο και όλα μαζί αναβιώνουν χρόνια τώρα, είτε λάμψη, είτε θλίψη, από ιστορίες που χάθηκαν μα δεν ξεχάστηκαν.

Πόσα δάκτυλα δεν χάιδεψαν θησαυρούς και η νοσταλγία επιστρέφει ψάχνοντας πολλές φορές τα ίδια ή πιο φρέσκα δάχτυλα για ένα άγγιγμα.

Ανάκατα αμέτρητα και με συντροφιά το ένα με το άλλο καταχωνιασμένα ανυπομονούν.

Μπαούλο από μεγάλο ταξίδι ήρθε και κλειδαριά ανοικτή περιμένει Πλάκες γραμμοφώνου ραγισμένες , η Ωραία του Πέραν με τις αρχικές σελίδες σκισμένες, ρολόι ξύλινο που χιλιάδες μάτια έβλεπαν όταν ο εισπράκτορας του τράμ το κούρδιζε, ένα λυχνάρι σκουριασμένο και κάπου εγώ, που η σκόνη με έκανε άχρωμο.

 Έλαμπα σαν με χάιδευαν τα γέρικα χέρια πρώτα, μετά κάποια νεανικά που γέρασαν.

 Το καταλάβαινα είχαν δύναμη και μετά μόνο απαλή αφή,  όμως δεν έχασα ούτε μια στιγμή από κανέναν το ενδιαφέρον για την διατήρησή μου.

Ταξίδεψα πολύ, από την Άνδρο με πήγαν στην Αλεξάνδρεια μέσα σε καράβι που θαλασσόδερνε  για μέρες και πολύ καιρό αργότερα στην Αθήνα που εκεί νόμιζα πως θα έριχνα άγκυρα όμως μετά από χρόνια κατέληξα στην Θεσσαλονίκη.

Εκεί άκουγα παιδικές φωνές με έπαιρναν και με άφηναν.  Το   κορδόνι άντεχε δεν είχα αλυσίδα όπως τα ψεύτικα  « το κορδόνι κάνει καλύτερο  ήχο  είναι  πιο σωστό, ακούγετε μόνο ο ήχος από τις χάντρες » αυτό έλεγαν και εγώ έλαμπα στα χέρια τους,  καμάρωνα, δεν τους διέψευδα.

Και ύστερα  ξεχάστηκα, προτεραιότητες άλλες, ''τα πολλά πράγματα γεμίζουν το σπίτι'' είπαν και βρέθηκα  στο Αμερικάνικο παλιό μπαούλο.

Το άρωμα από κεχριμπάρι άφηνε κάτι σαν εξοχή, με την χλόη υγρή δίπλα στα πεύκα, και όταν άνοιξε το καπάκι από το μπαούλο και δάχτυλα με άγγιξαν, μια  φωνή  λέει « ακόμη μυρίζει ρητίνη »

Ένα παλιό συρτάρι που επισκευάστηκε  από τα πεταμένα στην αποθήκη έγινε το νέο μου σπίτι, μπήκα σε θέση κέντρου και δίπλα μου κρεμασμένα άλλα, χωρίς όμως την δική μου αρχοντιά την δική μου πολύχρονη ταξιδιάρικη ιστορία .

Συχνά ακούω μια  φωνή να λέει « αυτό το κομπολόι ήταν του παππού, μετά του πατέρα μου τώρα θα πάει στο γιό μου και κατόπιν στον εγγονό μου  »